Pożegnanie Oleksego (1946-2015)

Józef Oleksy zmarł 9 stycznia 2015 roku, dzisiaj został pochowany na Powązkach na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie.
W domu Ojca jest mieszkań wiele - powiedział abp Sławoj Leszek Głódź podczas homilii. 
Miałam okazję osobiście go poznać prawie 11 lat temu, a dokładniej 19 maja 2004 roku. Wówczas to skorzystałam z okazji i z grupą leżajskich członków SLD pojechałam do Warszawy na wycieczkę do Sejmu RP. 

Przed budynkiem Parlamentu w tym dniu demonstrowała duża grupa górników. Mieli problemy podobne do dzisiejszych. 

W trakcie zwiedzania Parlamentu odłączyłam się od mojej grupy, wchodziłam do poszczególnych sal, ciekawska zaglądałam niemalże w każdy zakamarek. W jednej z nich zobaczyłam ekipę telewizyjną. Przed kamerą wypowiadał się Józef Oleksy. Był świeżo wybranym Marszałkiem Sejmu IV kadencji, od 21 kwietnia 2004.

Zatrzymałam się, zaczekałam aż skończą wywiad. Chciałam zrobić sobie z nim zdjęcie, zdobyć autograf. Kiedy pojawił się na korytarzu zaczepiłam prosząc o wspólne zdjęcie i o autograf. Marszałek Oleksy wyraził mocne zdziwienie i żartobliwie, z uśmiechem zapytał czy faktycznie chodzi mi o niego. 

- Ani nie jestem ładny, ani przystojny - żartował.

Oczywiście panie pośle! Specjalnie przyjechałam do Warszawy, aż z Leżajska, pokonałam ponad 300 kilometrów, żeby tylko z Panem porozmawiać – również z uśmiechem odpowiedziałam.

W trakcie tej rozmowy na korytarzu sejmowym podbiegła do nas spora grupa dziennikarzy i fotoreporterów i zaczęli kręcić naszą rozmowę. Podeszli również ludzie z naszej wycieczki. Zaprosiliśmy Oleksego do Leżajska na koncerty organowe, zachwalając przy okazji nasze leżajskie piwo, a przechodzący obok poseł Krzysztof Janik - ówczesny przewodniczący SLD, wtrącił, że Leżajsk to nie tylko piwo, do Leżajska przyjeżdża dużo Żydów, że w Leżajsku mamy cadyka. Był nawet dobrze zorientowany w temacie walorów i uroków naszego miasta.

Po powrocie do Leżajska, dotarły do mnie wieści, że rozpoznano mnie w Teleexpresie, jak na korytarzach sejmowych rozmawialiśmy z Oleksym i grupą innych posłów. Mój dyrektor był równie zdziwiony, gdy nagle zobaczył mnie w telewizji. Jak mi potem powiedział, nawet się nie zorientował, że w tym dniu nie było mnie w pracy.

Józef Oleksy wkrótce został przewodniczącym SLD, zastępując Krzysztofa Janika. Rok później od mojej wizyty w Parlamencie, 5 stycznia 2005 roku podał się do dymisji rezygnując z funkcji Marszałka. 10 lat później, 9 stycznia 2015 roku Józef Oleksy zmarł.

Był człowiekiem inteligentnym, ideowym, pogodnym, dowcipnym, z klasą. I takiego go zapamiętam.

Szczere wyrazy współczucia dla Rodziny i wszystkich, którzy przeżywają Jego odejście.

Minął Rok 2014

Dobiegł końca rok 2014. Czas na podsumowanie. Jaki był? Nie mam za bardzo ochoty na podsumowanie, ponieważ niewiele miłych wspomnień mi pozostało. Przejście na emeryturę, kłopoty ze zdrowiem. Pokusiłam się jednak o wybranie milszych fragmentów z życia w 2014 roku. 

60 lat minęło ... (24 luty 2014)

Trafiony prezent urodzinowy od syna. Dostałam kilka przydatnych gadżetów - kalendarz, kilka numerów Alma Mater oraz 1 TB dysk. Problem się rozwiązał, ponieważ moje 3 dyski 500 GB mam już prawie zapełnione. Dzięki Tomku za czujność.

Jeden z siedmiu grzechów głównych to nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, ale sądzę, że w tłusty czwartek z takich grzechów nie należy się spowiadać.  

Clubbing. Babskie pogaduchy z koleżankami (26 luty 2014)

23 Marzec 2014. Spotkanie z Iwoną, udzielam wywiadu do Radia Rzeszów nt chasydów przyjeżdżających do Leżajska

Rektor UJ, prof. Wojciech Nowak

22 maj 2014. W towarzystwie polityków na krakowskim Rynku ...

Jestem sobie krakowianka fajduli, fajsuli, faj

A mówią, że góra z górą się nie zejdzie! Spotkanie na krakowskim Rynku z Wiesiem Pułczyńskim - pasjonatem fotografowania krakowskiej codzienności, znajomym z fotofloga.

Krakowskie Bulwary Wiślane 

Moje imię Anna napisane po chińsku

Nieoczekiwanie, zupełnie przypadkowe spotkanie z moją szkolną przyjaciółką, która od wielu lat mieszka we Francji - z Basią Czerniecką.

lipiec 2014 Leżajsk, Rynek

Lipiec 2014. Ostatni uśmiech przed operacją

Był ogromny strach, ale udało się! Mogę nadal się uśmiechać.

Miły wieczór w Piwnicy Pod Baranami

Uniwersytet Jagielloński

Rzeszów

Klasztorne ogrody w Leżajsku (wrzesień 2014)

Grzybobranie

20 październik 2014. Świętujemy urodziny mojego syna Jurka

Kolejny raz w szpitalu, tym razem na O/Neurologii

21 grudzień 2014. Świętujemy urodziny mojego syna Tomka

Kilka dni temu jeden z grupy mijających mnie na drodze chłopaków zapytał gdzie spędzę Sylwestra, zaskoczona odpowiedziałam - 'na białej sali'. Nie podejrzewałam, że na Białej Sali urządzi mi Bal Sylwestrowy mój syn. Trafił do szpitala tuż przed Sylwestrem i tam przywitał Nowy 2015 Rok. 

Wigilia 2014

W tym roku wczesnym rankiem do mojego domu zapukał mały chłopiec. Przyszedł z kolędą 'Na szczęście na zdrowie na te wigilię'. Oczywiście z wielką radością wpuściłam go do środka. Przekroczenie progu przez mężczyznę oznacza pomyślność w nowym roku, a ja jestem przesądna, więc ten kolędnik dodał mi skrzydeł i poprawił mi humor. 
Tegoroczne Święta Bożego Narodzenia obchodzimy w jesiennej scenerii. Nie ma śniegu. Za to można podziwiać niebo pięknie wybarwione czerwono-złotymi kolorami.

Wigilia jest dla mnie wydarzeniem wyjątkowym. Przywołuje wspomnienia z dziecięcych lat. 
Staram się zgodnie z tradycją przygotowywać 12 potraw, nie zawsze mi to wychodzi. Zazwyczaj wszystkie potrawy przygotowuję w dniu wigilijnym. Czasu co prawda jest niewiele, ale można sobie poradzić, tym bardziej, że mimo dużej ilości potraw, nie robię dużych porcji. W tym roku przy stole zasiadłam tylko z synami. Największym powodzeniem cieszy się barszcz na wywarze grzybowym, uszka z grzybami i ryba. Pozostałe potrawy są tylko dodatkiem do wigilijnego menu. Krokiety z kapustą słodką i kwaśną, pierogi z kapustą słodką i kwaśną, kapusta z grzybami, jaja faszerowane grzybami tylko uzupełniają listę tych 12 potraw. W międzyczasie liczę i wymyślam, co by tu jeszcze wyczarować ... . 
Kiedyś u mojej mamy na wigilijnym stole była kapusta z grochem, był karp, kasza gryczana z sosem grzybowym, gołąbki. Ja nie przygotowuję tych potraw, bo moi domownicy nie chcą tego jeść. Za to dużym powodzeniem cieszą się naleśniki ze słodkim serem przyozdobione serkiem Danio, galaretką owocową i brzoskwiniami z puszki.

Oczywiście łamiemy się opłatkiem i składamy sobie życzenia.

W tym roku postanowiłam zmienić harmonogram i zanim skończyłam gotowanie wybraliśmy się jeszcze przed kolacją wigilijną na cmentarze. Wybrałam taką porę, aby mieć możliwość wypatrzenia pierwszej gwiazdki na niebie. Przed narodzeniem Jezusa tuż po zachodzie Słońca wysoko ponad horyzontem pojawiła się na niebie poświata utworzona z odpowiedniej konstelacji dwóch planet. Liczyłam, że i nam uda się zobaczyć chociaż jedną z dwóch mocno świecących gwiazd, które miały być widoczne w godzinach od 16:15 do godziny 17. 
Niestety, zachmurzone niebo uniemożliwiło nam tę przyjemność. 
W Kuryłówce pochowany jest mój tato, babcia i dziadek. 

W Leżajsku na cmentarzu spoczywa mój mąż i obok moi teściowie. 

Tradycyjnie już na naszym wigilijnym stole króluje urodzinowo-imieninowy tort, w tym roku czekoladowy z przepyszną masą kawową. 29 lat temu urodził się mój synuś Tomek. Dostałam od niego w prezencie przepiękną, ręcznie malowaną unikatową filiżankę. Żartobliwie przypisuję sobie ten prezent w nagrodę za to, że go urodziłam. 

Dziękuję wszystkim za otrzymane życzenia świąteczne.

Najpiękniejszych Świąt Bożego Narodzenia

wypełnionych zapachem świątecznych wypieków,

nutą wspólnie śpiewanych kolęd, 
ciepłem kochających serc,

bliskością, pokojem i radością

oraz szczęścia i pomyślności

w nadchodzącym Nowym 2015 Roku

życzy

Anna Ordyczyńska z dziećmi – Jurkiem i Tomkiem

13 grudnia

Z czym kojarzy ci się data 13 grudnia? 

Pewnie wszyscy powiedzą, że z ogłoszeniem stanu wojennego w 1981 roku, brakiem Teleranku w telewizorze lub po prostu z pechową trzynastką. 

W latach mojej młodości Kasia Sobczyk śpiewała – ‘Trzynastego nawet w grudniu jest wiosna’, (…) 'Trzynastego wszystko zdarzyć się może'.

Ostatnio kalendarium wzbogaciło się o nowe wydarzenie – manifestację Polaków przeciwko zafałszowaniu wyborów.

Mnie 13 grudnia kojarzy się również z przesądami, czy jak kto woli z zabobonami. 

Czy jesteście przesądni? Sądzę że chyba każdy ma jakąś swoją teorię na temat przesądów.

Od 13 grudnia (imieniny Łucji) do Bożego Narodzenia należy bacznie obserwować pogodę. Na tej podstawie przepowiadano, jaka będzie pogoda w kolejnych miesiącach w przyszłym roku. Pogoda 13 grudnia odpowiadała styczniowi, 14 grudnia pogodzie w lutym i kolejno aż do 25 grudnia następnym miesiącom. Był taki czas, że bawiłam się w obserwowanie zjawisk meteorologicznych i nawet notowanie je w kalendarzyku.

W wierzeniach ludowych 13 grudnia był dniem szczególnej aktywności czarownic, stąd też w wigilię św. Łucji nie wpuszczano do zagród obcych kobiet. Uważano bowiem, że przychodzą, by coś ukraść, rzucić uroki. Tym sposobem obca kobieta np. mogłaby ‘zaziopać’ krowę, a ta przestawałaby dawać mleko.

zobacz też:

Stan wojenny - 13 grudnia

Nie udała się Panu Bogu starość

Nadeszła jesień, a to dobry czas na refleksje. Jak jesień to do głowy przychodzi mi jesień życia. To czas na refleksję jaka czeka nas starość. Nie jest to moment podejmowania decyzji życiowych typu jaki kierunek studiów wybrać, kogo poślubić czy jak zainwestować gotówkę.

Przejście na emeryturę wcale nie oznacza, że jesteśmy już na tyle starzy i niesprawni, aby nie pracować dalej. Zmienia się zakres i jakość roli, jaką mamy do spełnienia. Jesteśmy dojrzalsi i mamy większe doświadczenie, którymi powinniśmy się dzielić z młodszymi. 

Cywilizacja lansuje młodość, piękną urodę, doskonałą figurę, pozytywne nastawienie do świata. A tymczasem przerażają nas zmarszczki, siwe włosy i brak uzębienia. Mamy kłopot ze słuchem i wzrokiem. Dostrzegamy już pierwsze symptomy sklerozy, a to poważny problem. Co innego jest sprawność funkcjonalna i fizyczna, a co innego stan emocjonalny, psychiczny i satysfakcja z życia zwłaszcza w kontaktach z rodziną, sąsiadami i społeczeństwem.
W każdej rodzinie pojawia się problem starzejących rodziców. Opiekując się moją niedołężną mamą, zadaję sobie pytanie: 
Czy ja będę mogła liczyć na wsparcie moich synów?

Boimy się własnej niesprawności, chorób i zależności od innych, nie chcemy się stać ciężarem dla rodziny. Mój tato starał się nie sprawiać nam kłopotu. Rozwiązywał problemy sam. Nawet na operację do odległej o 60 km Stalowej Woli zamierzał pojechać pociągiem, byle tylko nie kłopotać rodziny. Moi dziadkowie również z pokorą znosili cierpienia związane ze starczymi chorobami. Mimo ciężkich dolegliwości nigdy nie narzekali, że coś ich boli. Niestety, nie wszyscy potrafią się pogodzić z losem. 
Stajemy się na starość zgorzkniali, mamy poczucie żalu i nieudanego życia.
Nie potrafimy starości zaakceptować i przyjąć z pokorą to co nam zafundowało życie.
Żyjemy coraz dłużej, próg starości wydłuża się, co powoduje zmianę modelu rodziny. Zanika model rodziny tradycyjnej, wielodzietnej na rzecz rodziny dwupokoleniowej. Pojawia się problem, kto powinien przejąć opiekę na rodzicami. 

Nie udała się starość Panu Bogu.