Uśmiech wykreowany

Spróbuj, jak ja założyć buty

Pokonać trudy

Moje

Z wymalowanym na twarzy uśmiechem

Wykreować szczęście 

Spróbuj 

Zobacz, jakie to łatwe

Skryć ból za radosną maską

Spróbuj wykreowanym uśmiechem

Zagłuszyć strach i niepokój 

I bezsilność 

Spróbuj, 

Nie zazdrość, tylko spróbuj. 

To takie łatwe

                         Anna D. Ordyczyńska

Leżajsk, 13 marca 2025 

Refleksja ...

Ozdobiłam twarz koronką z łez utkaną
Przedeptałam wszystkie ścieżki jeszcze raz

Zatraciłam się z zapachu wspomnień
Posłuchałam recytacji żab
Z biciem serca przyspieszonym
Przywołałam klimat dawnych lat

Ozdobiłam twarz koronką z łez utkaną
Zapaliłam świeczkę bliskim jeszcze raz

 

28 kwietnia 2020. Wybrałam się na cmentarz. Dawno nie byłam, ze względu na epidemię koronawirusa i wprowadzone restrykcje. W Święta Wielkanocne cmentarz był całkowicie zamknięty. Ale dzisiaj przypada kolejna rocznica Urodzin mojego męża. 

Przy okazji, jak to zwykle bywa kiedy jestem na cmentarzu, urządziłam sobie spacer, z aparatem w ręku oczywiście. Przybyło dużo nowych grobów. Zmarło wiele znanych mi osób. Nie byłam na ich pogrzebie, bo obowiązują restrykcje. Udział w pogrzebie może mieć tylko pięć osób. Jakież to okrucieństwo dla rodziny i bliskich. 

Wielkanoc 2020 w cieniu koronawirusa

Alleluja! Happy Easter everyone!

Z okazji Świąt Wielkanocnych życzę Wszystkim wiele serdeczności, pozytywnej energii, wytrwania w izolacji domowej, optymizmu na przekór wszystkim przeciwnościom, nadziei na lepsze i przede wszystkim zdrowia.

Świąteczną kompozycję plastyczną ułożyłam z kwiatów zebranych pod moim blokiem na osiedlu w Leżajsku, z dedykacją głównie dla tych, którzy ze względu na kwarantannę narodową do domów rodzinnych na święta nie przyjadą. Mam nadzieję, że wraz ze świątecznymi życzeniami doleci do różnych zakątków Świata również zapach kwiatów - szafirków, bratków, stokrotek, mahoni, mleczu, forsycji, barwinka i innych wiosennych piękności.

Życie w czasach koronawirusa

Czas innej codzienności
Świat senny, sterylny, leniwy
Spowolnił pozamykany w klatki

Megafon zakłóca głuchą ciszę
Epidemia, pandemia, zostań w domu
Człowiek z maseczką na twarzy
Przemyka przez ulicę

Aktem miłości jest niewidzenie
Zabijaniem jest przywitanie
Przytulam, ściskam, całuję
Oczyma wyobraźni 
I marzę

By przy świątecznym stole nakrytym obrusem białym
Podzielić się święconką i wielkanocnym jedzeniem
O życiu porozmawiać, nacieszyć się wnukiem małym
Lecz w czasach karnych rygorów spełnienie jest tylko marzeniem

Cóż zrobić, izolacja, kwarantannę stosuję
Prawie, jak nakazują, kontakty mam wirtualnie
Czule przytulam kota i nawet się nie buntuję
Świat oceniam z dystansem i mentalnie

Namiętnie słucham Pink Floydów, przywołuję wspomnienia
Jak kwiatki pielęgnuję tradycje, wracam do korzeni
Martwię się, cierpię, mam marzenia ...
Czekam z pokorą cierpliwie, aż świat się odmieni

***
Wielka Niedziela 12 kwietnia 2020

Śniadanie Wielkanocne celebrowałam skromnie i w samotności. Zdarzało mi się świętować samotnie, ale w tym roku to szczególny nastrój, ze względu na restrykcje i kwarantannę narodową. 

W Wielką Sobotę, tradycyjnie powinnam z koszyczkiem udać się do kościoła, żeby ksiądz poświęcił wielkanocne potrawy. Nie wolno było ze względu na restrykcje. Koronawirus, covid-19, izolacja itp. Za zgodą Kościoła zostałam głową rodziny, która może w tym wyjątkowym czasie pobłogosławić pokarmy. 

Zasiadłam do stołu. Samotnie. Mimo to, starałam się, żeby było jak najbardziej świątecznie. Był tradycyjny żurek z kiełbasą, jajka z chrzanem, wielkanocna babka. Zabrakło rozmowy, gwaru i hałasu domowników. Rekompensatą było dobrodziejstwo Internetu i wideorozmowy przez messengera z rodziną.

Powitaniem było "Chrystus Zmartwychwstał"
"Prawdziwie Zmartwychwstał"

Uśmiechu i pogody ducha, zwłaszcza w tak ciężkim dla Nas wszystkich czasie.

Czas letni, czas koronawirusa

CZAS LETNI, CZAS KORONAWIRUSA

Czas zakazów, nakazów, wyrzeczeń
Ograniczeń i dyscypliny
Czas na czas
Pomocy, solidarności
Zadumy, refleksji, przemyśleń
Czas pokory, modlitwy
Czas żałoby

Kwarantanna jest grą na czas
Przetrwania i nadziei
"Zostań w domu"
Bo to czas na wagę życia
Czas letni

Zobacz też:

Czas

Andrzejki w jesiennej szacie

Co prawda andrzejkowa noc wróżb minęła kilka godzin wcześniej, ale pierwsze płatki śniegu, jakie zobaczyłam w tym sezonie spowodowały, że złapałam za pióro i sięgnęłam po kartkę papieru. 

Rano świeciło cudownie Słońce, nic nie zapowiadało, że dzisiaj zacznie się w Leżajsku zima. Nic dziwnego, że pogoda niespodziewanie mnie zaskoczyła, gdy pojawiły się ołowiane chmury i lekko poprószyło białym puchem. Przez chwilkę.

"Andrzejki w jesiennej szacie"
Sobota, południe, koniec listopada
Krótka drzemka, jak zwykle ...
Wyjrzałam na balkon
Biała pajęczynka otuliła przestrzeń
Płatkami śniegu
Przyleciały świętować andrzejkowy wieczór?

Zatańczyły na wietrze, nie spadły na ziemię
Pozbawiły złudzeń,
Zniknęły z nadzieją, że pora założyć zimowe odzienie.

I pojawiło się Słońce
I wrony zakrakały głośno i radośnie,
Że to one powróżą w andrzejkowy wieczór
I trawa w promieniach Słońca
I szkarłatny ognik
Uśmiechnęły się do mnie
Widać, nie pora jeszcze na zimowy sen.
                                                                      Leżajsk, 30 listopada 2019

Matka i córka. Przesłanie dla syna

Matka i córka

Nie ma ważniejszej osoby w życiu córki niż matka. Nie łatwo jest być córką, spełniać jej oczekiwania, ale pewne jest, że nikomu nie zawdzięczasz tyle, co mamie. Mama jest idolem wszelkich wzorców. To ona nas uczy jak być szczęśliwą, jak prowadzić dom, jak ubrać się, gdy jest zimno, jakie leki zażywać w razie przeziębienia.

Kiedy mieliśmy po kilka lat bawiłyśmy się „w mamę i tatę”, paradując w jej wysokich butach na obcasach, ubierając jej spódnice, malując usta jej szminką. Naśladowanie jej min, gestów było przejawem uwielbienia, podziwu, miłości.

Okres młodości to okres dojrzewania, pierwsza miesiączka, pierwsze randki, pierwsze pocałunki. To najważniejszy sprawdzian relacji matki z córką. Bywa, że ani matka, ani córka nie zdają pozytywnie egzaminu z tego sprawdzianu . Nie potrafią nawiązać kontaktu ze sobą, by rozwiązać wspólnie pojawiające się problemy. Córka obwinia matkę o brak zaufania, chciałaby znaleźć w niej psychiczne oparcie, zwierzać się jej ze swoich kłopotów, sukcesów, a matce brakuje tolerancji, straszy zgubnymi skutkami samodzielności. Mama zna życie, ma doświadczenie w wielu sprawach, widzi czyhające zagrożenia, pragnie przekazać swoją życiową mądrość, ale nie zawsze potrafi zrobić to we właściwy sposób. Córce wydaje się, że to co robi jest słuszne, więc przestrogi matki traktuje jako wrogie narzekania i pretensje. Narasta konflikt pokoleń, obydwie palą za sobą mosty. Nastoletni bunt z czasem osłabnie, ale niechęć do wysłuchiwania maminych narzekań i pretensji pozostanie. Dopiero po latach przekonamy się, czy rady mamy były słuszne.

Etap dojrzałości jest również niebezpieczny. Córka usamodzielnia się, wychodzi za mąż, znika spod matczynej kontroli. Życie nie jest usłane różami, pojawiają się problemy małżeńskie. To już nie jest czas na prawienie morałów. Pora dzielić się wspólnymi doświadczeniami. Czas na wsparcie psychiczne, zamiast wypominać „a mówiłam ci..” czas udzielić pomocy finansowej, czas na sprawdzenie się w roli teściowej i babci.

Przychodzi wreszcie czas na zamianę ról. Teraz to starzejąca się matka bardziej potrzebuje córki. Jej pomocy, ale także zwykłej obecności. Teraz do córki będzie należała inicjatywa: jest silniejsza, być może bardziej wykształcona i zaradniejsza. I dlatego przede wszystkim na niej spoczywa odpowiedzialność za jakość relacji z mamą.

Jak okazać miłość mojej mamie?, czyli jak zadbać o urodę kochanej mamy?

Człowiek prawdziwie bogaty, to ten, któremu dzieci rzucają się w ramiona - gdy ma puste ręce.

Spójrz na swoją mamę. Czy nadal dba o swoją urodę, chętnie sięga po szminkę do ust, odwiedza fryzjera, kupuje modne obuwie? Czy nie potrzebuje więcej uwagi i troski? Być może nie najlepiej znosi upływ czasu i trudno jej się pogodzić ze zmianami, jakim podlega jej ciało. Czy przyjmuje postawę rezygnacji i zobojętnienia? Z pewnością zauważyłaś, że twoja rodzicielka już nie tak sprawnie, jak dawniej, się porusza, częściej się porusza, chodzi przygarbiona. A co z samopoczuciem psychicznym? Czy ma poczucie bezpieczeństwa?

Spróbuj więc otoczyć ją swoją dyskretną opieką.

Powiedz jej kilka miłych słów, aby poczuła się atrakcyjna i chciała ładnie wyglądać.
Nie krytykuj
Zaproponuj umycie włosów, przystrzyżenie fryzury

Wręczaj jej drobne prezenty, takie, które sprawią jej przyjemność, a których nie kupiłaby sobie. Jakiś odpowiedni krem, kosmetyk, korale, zestaw witamin.

Ignoruj powiedzenia każdej starszej pani: „nic mi nie kupuj, ja już nic nie potrzebuję, nie chcę niczego nowego”

Wybierz się z nią na zakupy, zachęcaj do kupienia czegoś w modnym fasonie i żywym kolorze

Dyskretnie czuwaj nad porządkiem. Może trzeba zetrzeć kurze, wyszorować zlew, umyć lodówkę lub poukładać książki

Zachęć siostrę, brata do zrobienia wspólnie świątecznych porządków. Mama będzie dumna ze swoich dzieci widząc je razem w swoim domu, jak za dawnych czasów

Dopóki mama jest w miarę sprawna, staraj się być blisko niej, pomagaj, ale nie wyręczaj. Podsuwaj ciekawe zajęcia, namów na spacer, gimnastykę. Im dłużej będzie sprawna, tym dłużej będzie się czuła potrzebna, młoda i szczęśliwa

Zachęcaj ją do wizyt u swoich przyjaciółek, niech zaprasza je na herbatkę do siebie. One mają wiele wspólnych tematów, wiele podobnych problemów. Jeśli się nagadają, poczują się lepiej psychicznie. Takie rozmowy są niczym seanse u psychoterapeutów.

Nie opowiadaj o swoich problemach, by zbytnio jej nie martwić

Powiedz jej, jak bardzo jest dla ciebie ważna i jak cenisz sobie jej doświadczenie i pomoc.

Dziel się z nią swoimi sukcesami, osiągnięciami swoich dzieci

Zachęcaj swoje dzieci do wizyt u babci. Niech proszą ją o pomoc w drobnych sprawach. Kiedy babcia czuje się potrzebna, wyzwala się w niej „instynkt babci”, to coś podobnego do macierzyństwa. Przedłuży to jej młodość, zachęci do życia, poprawi samopoczucie

Namów swoje dzieci na zwierzenia się . Wnuki mają lepszy kontakt z babcią niż z rodzicami.
Zaproponuj wizytę u lekarza
Pamiętaj o rocznicach

Wybierz się z nią na cmentarz, na groby najbliższych. Przy zapalonych zniczach, łatwiej snuć refleksje nad przeżytymi chwilami. Takie wspomnienia dają poczucie ulgi, jak na spowiedzi

Jak okazać własnemu dziecku, że się go kocha.

Skąd się wzięły dzieci? Jedne z wielkiej miłości przyszły na świat; upragnione, oczekiwane. Inne z przypadku. Pech chciał, że nieplanowane, a przyszło. Ironia losu. Ileż jest takich kobiet, które chciałyby mieć dzieci, mają pieniądze, warunki odpowiednie, a jakoś Pan Bóg nie jest dla nich łaskawy. Są też kobiety, które nie chcą mieć dzieci, a mimo to rodzą jedno po drugim. Tam, gdzie bieda, tam zazwyczaj rodzą się dzieci, a tam gdzie dostatek brakuje tego szczęścia.

Ostatnio coraz częściej słyszymy w masmediach o porzuconych przez matkę noworodkach, o zamordowanych dzieciach, o molestowanych seksualnie przez najbliższych z rodziny. Co te dzieci musza przeżyć, ile upokorzeń muszą doznać. Dlaczego nie zasłużyły na odrobinę czułości, miłości, akceptacji?

Jako matka, zastanów się, czy w dostateczny sposób okazujesz swoim wszystkim dzieciom miłość.

Nie krytykuj dziecka, nie mów mu, że jest nieudacznikiem

Nie chwal jedno dziecko w obecności pozostałych, to sprawia ból

W zatargach między dziećmi miej naturę rozjemcy

Bądź obiektywna w ocenie postępków swych pociech, pozwól mu samodzielnie wchodzić w dorosłość, zaufaj, wesprzyj we wiarę we własne siły

Przytul go do siebie, pocałuj, pogłaskaj po buzi

Pamiętaj o urodzinach, imieninach, ale wszystkich dzieci, a nie tylko tych bardziej lubianych

Pocieszaj w chorobie, a nie dobijaj złośliwymi uwagami. Lekarze leczą, serce matki uzdrawia.

Zdobądź się na szczere rozmowy z dzieckiem, masz większe doświadczenie, może rozsądniej doradzisz jak wybrnąć z kłopotów

W pogoni za ideałem (ja w twoim wieku..., gdybym miała takie możliwości...itp.) nie strać z nim bliskiego kontaktu

Nie porównuj mądrości, urody, zaradności swoich dzieci i wnuków

Pokochaj swoje dziecko. Nie wszyscy są jednakowo silni wewnętrznie.

***

Przesłanie dla syna

Zatrzymaj się w biegu
Łap chwile, nie trać momentów
Poszukuj szczęścia wśród bliźnich
Żyj, poznawaj i kochaj
Delektuj rodzinne szczęście
Łap starannie
Życie tak szybko ucieka

Zatrzymaj się w biegu
Łap chwile, nie trać momentów
Łap każdy uśmiech, grymas na twarzy
Spojrzenia i przytulanie
Celebruj każdą łzę
Łap starannie
Dziecko tak szybko rośnie

Zatrzymaj się w biegu
Łap chwile, nie trać momentów
Szanuj ludzkie emocje
Pochyl się nad cierpieniem
Pokochaj cudzy ból
Łap starannie
Ludzie tak szybko odchodzą

Zatrzymaj się w biegu
Łap chwile, nie trać momentów
Podróżuj, poznawaj, smakuj
Pielęgnuj swoje talenty
Zadbaj o nieśmiertelność
Łap starannie
Zanim utracisz status ważności

                                                                               Anna D. Ordyczyńska

Nie chciałeś ...

                  Nie chciałeś ...

         Już nie zadzwonisz

         Już nie powiesz kocham

         Już nie zapytasz czy ja kocham Ciebie

Z dala od domu

Źle Ciebie pilnował Twój Anioł Stróż

Pozwolił Ci wyzwolić się z więzów doczesności

Do życia wiecznego otworzył drzwi

                Kochałeś życie

                Choć igrałeś z losem

                Źle ustawiłeś swoje priorytety

                Wolałeś własnym rytmem pokonywać progi

Nie chciałeś...

Nie słuchałeś...

Nie dbałeś...

               Przegrałeś miłość

               Przegrałeś życie

               Wybrałeś święty spokój
Niech Ci Ziemia święta będzie. Spoczywaj w pokoju

***

Pamięci Witolda Kiersnowskiego, który zmarł 22 stycznia 2015 roku w Bad Säckingen, Niemcy. Miał 44 lata.

Też Cie kocham

Miałeś swój patent na moje pretensje

Na szał wściekłości, prawienie morałów

Na reprymendy głośno wykrzyczane

Szeptałeś czule

"Też Cie kocham! Aniu.

A ja?

Milczałam nie chcąc dawać Ci nadziei

Milcząc kłamałam, kłamiąc czekałam

I nie zdążyłam użyć czułych słów, że 

"Też Cie kocham! Draniu.

****

A kiedy znowu się spotkamy

Po stronie niespełnionych marzeń

Czy podasz dłoń na przywitanie?

Wybaczysz wszelkie zaniechania?

Tylko czy kiedyś się spotkamy

Czy Bóg wybaczy zaniedbania

Kochankom w grzechu zatraconym

Czy poda dłoń na przywitanie

Da szansę na spełnienie marzeń

                20 czerwca 2020

***

http://www.aargauerzeitung.ch/aargau/fricktal/gleich-ennet-der-grenze-spaziergaengerin-findet-leiche-128760955

http://www.badische-zeitung.de/Wehr/spaziergaengerin-findet-Toten-identitaet-noch-unklar

***

Rachu ciachu i po strachu

                              Bez śladu szminki, blade, zwinięte w dziubek usta

                              Mogą gwizdać ze szczęścia

                              Szczery uśmiech na twarzy bez grymasu cierpienia

                              I nawet kurze łapki

                              transmitują przesłanie:

                                     "Życie potrafi zaskakiwać

                                      I cieszy

                                      Nawet, gdy oglądamy świat tylko przez okno"

***

  

Ostatnie uśmiechnięte zdjęcia, tuż przed operacją

Dwa tygodnie pobytu w Klinice i, jak to Tomek powiedział, próbując mnie pocieszać - rachu, ciachu i po strachu.
I pomyśleć, że 15 lat zwlekałam z operacją guzów ślinianki, ze strachu przed paraliżem połowy twarzy, w sytuacji, gdyby uszkodzono mi nerw twarzowy. To już trzecia operacja na śliniance, więc nie ma co się dziwić, że miałam obawy. Pierwsza operacja w 1981 roku, druga w 1994.

Natchnienie

Śmierć Wisławy Szymborskiej głęboko mnie poruszyła. Sięgnęłam po jej poezję. I ... noblistka natchnęła mnie.            
Limeryk o leżajskich pątnikach
      Pielgrzymują do Leżajska pątnicy 
      W hołdzie skarby zanoszą dziewicy 
      Miłowane klejnoty 
      Pożądanie niejednej cnoty 
      Ukrywane w portkach i spódnicy